Η Caroline V. Rudzinski, Futurist μαζί με τον Επαμεινώνδα Χριστοφιλόπουλο, Επικεφαλής, Έδρα UNESCO για την Έρευνα του Μέλλοντος, ΙΤΕ | Πρόεδρος, MOMus
Όλοι μιλούν για το μέλλον. Λίγοι το αφήνουν να διαμορφώσει πραγματικά τις αποφάσεις τους. Σε αυτό το ειλικρινές firechat, η Καθηγήτρια Caroline V. Rudzinski, πρώην μέλος της ομάδας foresight της Volkswagen, σηκώνει την αυλαία για το τι πραγματικά συμβαίνει όταν η διερεύνηση του μέλλοντος μπαίνει στην αίθουσα του διοικητικού συμβουλίου. Επηρεάζει όντως επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ ή μετατρέπεται σε μια κομψή παρουσίαση πάνω στην οποία κανείς δεν δρα;
Γιατί τα ανώτατα στελέχη αντιστέκονται στη μακροπρόθεσμη σκέψη; Γιατί η προόραση (foresight) τόσο συχνά εφαρμόζεται επιλεκτικά σε μονάδες καινοτομίας, σε στρατηγικά “offsites” ή σε περιόδους κρίσης, αντί να ενσωματώνεται δομικά στις διαδικασίες κατανομής πόρων και εταιρικής διακυβέρνησης;
Η άβολη πραγματικότητα: το foresight συχνά αποτυγχάνει όχι λόγω αδύναμων μεθόδων, αλλά εξαιτίας των οργανωσιακών δομών εξουσίας. Τα μακροπρόθεσμα σενάρια αμφισβητούν συστήματα κινήτρων που βασίζονται σε τριμηνιαίους δείκτες απόδοσης (KPIs). Θέτουν υπό ερώτηση κυρίαρχα επιχειρηματικά μοντέλα. Δημιουργούν στρατηγική αβεβαιότητα σε περιβάλλοντα που επιβραβεύουν τη βραχυπρόθεσμη βεβαιότητα.
Μια τολμηρή συζήτηση για την εξουσία, την πολιτική και για το αν οι οργανισμοί είναι πραγματικά έτοιμοι να αμφισβητηθούν από τα μέλλοντα που ισχυρίζονται ότι διερευνούν.